دانلود فایل پژوهش: دانلود پروژه رشته حقوق درمورد استراتژی و جهت گیری سیاست خارجی دولتها- قسمت اول

چکیده

بخوبی روشن می باشد که زندگی در دنیای امروز بدون ارتباط و پیوند با سایر ملل جهان یا ممکن نیست و یا قطعا مستلزم معضلات عدیده ای برای ملت های بدون ارتباط با سایر ملل جهان خواهد بود که هیچ عقل و منطقی آن را نخواهد پذیرفت بر همین اساس سران کشورهای مختلف دنیا کوشش می کنند در این خصوص گوی سبقت را از دیگران ربوده و هرچه بیشتر بر دامنه روابط بین المللی خود بیفزایند. سیاست خارجی از اهمیت حیاتی برخوردار می باشد زیرا اهداف تعیین شده برای یک کشور همراه با استراتژی های اتخاذ شده برای نیل به آن اهداف را دربرمی گیرد . سیاست خارجی موفق می تواند موجب اعتلای یک جامعه و کشور و بالعکس سیاست خارجی ناموفق می تواند موجب افول و حتی نابودی آن گردد.

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

واژگان کلیدی : سیاست خارجی ، روابط بین المللی ، استراتژی ، اهداف

مقدمه :

دولت ها به تبع نیازهای داخلی ، جایگاه جغرافیایی و ژئوپولتیکی و نیز تحت تاثیر ساختار و عملکرد نظام بین المللی ، جهتگیری ها و استراتژی های خاصی را به مقصود تأمین هدفها و منافع ملی خویش برمی گزینند . از آنجا که سیاست بین المللی در محیطی پویا مطرح می گردد و عوامل دگرگونی از هر سو سر برمی آورند ، در نتیجه ساختار سیاست خارجی و جهت گیریهای دولت ها همواره بدون تغییر نیست . گاه این دگرگونی ها آهسته و تدریجی و زمان سریع و زیربنایی می باشد . در کل چهار نوع استراتژی سیاست خارجی قابل فرق می باشد مانند :

استراتژی بی طرفی ، انزوا طلبی ، اتحاد و ائتلاف و عدم تعهد که دولت ها برای رسیدن به اهداف خود از آن بهره می گیرند .

مفروض :

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              
  • استراتژی بی طرفی

بر اساس یک تعریف سنتی ، دولت بی طرف ، دولتی می باشد که استقلال سیاسی و تمامیت ارضی آن بر اساس یک توافق دسته جمعی توسط قدرتهای بزرگ تضمن شده باشد مشروط بر اینکه دولت مزبور ، از نیروی انتظامی مگر در شرایطی که جنبه تدافعی داشته باشد علیه دیگران بهره گیری نکند . دولت بی طرف نباید به اتحادیه های نظامی بپیوندد و نیز نباید پایگاههای نظامی در اختیار دیگران قرار دهد . این نوع جهت گیری در سیاست خارجی به علت های مختلف انجام می شود ، مانند : اول آنکه ، در شرایط هرج و مرج و فقدان حاکمیت فائقه بین المللی ، دولت دارای استراتژی بی طرفی می تواند ثبات و آرامش خود را حفظ کند . این دولت با عدم مداخله در امور بین المللی ، کوشش می کند از جایگاه ها و امکانات داخلی و خارجی جهت تامین ثبات و توسعه خود ، بیشترین بهره را بگیرد . دوم آنکه ، چنین دولت هایی فکر می کنند با بهره گیری از امنیت نظامی – مورد طرفداری دولت های بزرگ قرار گیرند ، سوم آنکه ، در منطقه ای که سطح رقابت ها بسیار بالاست ، بی طرفی ، مکانیسمی برای جلوگیری از درگیریها و جنگ های منطقه ای می باشد .

دولت معتقد می باشد که در سایه استراتژی بی طرفی می توان با برخورداری از امنیت نظامی از تمامیت ارضی و سیاسی یک کشور دفاع نمود . استراتژی بی طرفی تنها یکی از روش هایی می باشد که برای تنظیم روابط میان دولت ها و نیز استقرار (نظم بین المللی) به کار می رود . البته ممکن می باشد این جهت گیری در بعضی از موارد ، صلح و آرامش بین المللی را به ارمغان آورد و باعث تعدیل و تخفیف درگیری ها و مناقشات بین المللی گردد اما در حالت دیگری ممکن می باشد کارایی خود را از دست بدهد و نتیجه مطلوبی را به بار نیاورد.

اما انواع بی طرفی که در نظام بین المللی از طرف کشورها مورد بهره گیری قرار می گیرد :

  • بی طرفی حقوقی : این بی طرفی ناشی از قراردادی می باشد که به سبب آن حقوق و تکالیفی به کشور بی طرف واگذار می گردد و معمولا در تعیین این حقوق و تکالیف دولت های بزرگ تأثیر عمده ای دارند .
  • بی طرفی سنتی : سیاستی می باشد که یک کشور به مقصود برکنار ماندن از مخاصمات میان دولت های دیگر اختیار می کند و قدرتهای بزرگ نیز در طول تاریخ استقلال و حاکمیت آن را تضمین کرده اند و معمولا از سوی دولت های کوچکی اتخاذ می گردد که به سبب ضعف بنیه نظامی و دفاعی نمی توانند در جنگ ها به گونه فعال شرکت کنند .
  • بی طرفی موقت : معمولا در دوران جنگ به مقصود جلوگیری از گسترش آن به کشورهای همجوار اتخاذ می گردد . پس دولتی که این موضع را اختیار می کند ، می کوش خود را از صحنه نبرد کنار بکشد . طبق موازین حقوق بین المللی ، بی طرفی دوت ثالث بایستی محترم شمرده گردد ، زیرا هر دولتی حق دارد از شرکت در جنگ خودداری کند .
  • شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     
  • بی طرفی پایدار (همیشگی) : نوعی استراتژی می باشد که یک دولت به عنوان چهارچوب کلی سیاست خارجی خود برای مدت زمانی طولانی برمی گزیند . در این طریقه ، دولت مزبور بایستی از ورود به سازمانها و اتحادیه های نظامی خودداری کند ؛ اجازه تأسیس پایگاههای نظامی در خاک خود را به دولت های دیگر ندهد ، اجازه ندهد قلمرو آن دولت برای اهداف نظامی مورد بهره گیری سار دولت ها قرار گیرد .
  • بی طرفی مثبت : عبارت از سیاستی می باشد که یک دولت به مقصود پرهیز از ورود به جنگ و اتحادیه های نظامی اتخاذ می کند و در عین حال کوشش لازم را در جهت محدود ساختن جنگ و جلوگیری از ورود سایر دولت ها به صحنه درگیریها به اقدام می آورد . این نوع بی طرفی بیشتر جنبه اخلاقی دارد و دوت بی طرف بر مبنای عقیده ، آرمان و ایدئولوژی خود و به مقصود حفظ صلح ، ضمن محکوم کردن تهاجم از هیچ کوششی برای بسط و توسعه روابط و همکاری های بین المللی فروگذار نمی کند .
  • بی طرفی منفی : دولتی که این جایگاه را انتخاب می کند ، در صحنه سیاست بین الملل بیشتر دارای تأثیر انفعالی می باشد و بجای ایفای نقشی فعال در جلوگیری از درگیری ها ، کوشش می کند صرفا به هر وسیله خود را از مناقشات بین المللی و منطقه ای دور نگه دارد . به هر حال دولتی که استراتژی بی طرفی را به عنوان شیوه توجه خود نسبت به جهان برمیگزیند ، هدف ها و منافع ملی خویش را بر اساس این استراتژی تعریف و تبیین می کند . بایستی توجه داشت که استراتژی بی طرفی مانند سایر جهت گیری های سیاست خارجی بناچار ثابت و بدون تغییر باقی نمی ماند . دولت بی طرف ممکن می باشد با تحولاتی که در صحنه بین الملل رخ می دهد مجبور به رها کردن استراتژی بی طرفی گردد و جهت گیری های خویش را بر اساس سیاست خارجی جدید تعریف و تبیین کند .
  • استراتژی انزواطلبی

نشانه ها و شاخص های سیاست انزوا طلبی عبارت می باشد از : سطح کم درگیری در موضوعات مربوط به سیستم ، تعداد کم مراودات دیپلماتیک و بازرگانی و عدم تمایل به متعهد کردن نیروهای نظامی به خارجی ها .

دیدگاهتان را بنویسید